”Je vult je gaten met die ander”
Onder normale omstandigheden zitten mensen vol met zogenaamde “gaten”.
Wat is nu een gat? Met een gat bedoelen we een stuk van jou dat verloren is, wat betekent een stuk van jou waar van je het bewustzijn kwijt bent. Wat overblijft is een gat, in zekere zin een tekortkoming. En waar we het bewustzijn van kwijt zijn, is natuurlijk onze essentie. Als we ons niet bewust zijn van onze essentie, manifesteert die zich niet meer en is hij zoek. Wat we dan krijgen, is een gevoel van tekort. Dus een gat is niets anders dat de afwezigheid van een bepaald deel van onze essentie. Dat kan zijn een verlies van liefde, verlies van wil, verlies van helderheid, verlies van vreugde, van welk aspect van essentie ook. Er zijn er talrijke. Maar als ze zoek zijn, zijn ze niet verloren; ze zijn nooit voorgoed weg. Je bent er gewoon vanaf gesneden.
Neem bijvoorbeeld de hoedanigheid waarde, eigenwaarde.
Als je bent afgesneden van je eigenwaarde, betekent de feitelijke toestand van afgesneden zijn een gevoel dat er een gat in je zit; het voelt leeg aan. Dan heb je een gevoel van gebrek, van minderwaardigheid, dat je wilt vullen met waardering van buitenaf: goedkeuring, lof, wat ook. Dus je probeert het gat te vullen met een nep-gevoel van eigenwaarde dat van buiten komt.
Iedereen loopt met een heleboel gaten rond,
maar je bent je er doorgaans niet van bewust.
Je bent je doorgaans wel bewust van verlangens: “ik wil dit, ik wil dat, ik wil geprezen worden, ik wil succesvol zijn, ik wil dat die persoon van mij houdt, ik wil deze of gene ervaring. De aanwezigheid van verlangens en behoeften wijst op de aanwezigheid van gaten.
Natuurlijk zijn die gaten in je jeugd ontstaan,
deels als gevolg van traumatische ervaringen of conflicten met je omgeving. Bij zulke gelegenheden raak je afgesneden van die hoedanigheden. Misschien waardeerden je ouders je niet, dat wil zeggen: ze behandelden je niet alsof je verlangens of aanwezigheid belangrijk waren; ze gedroegen zich niet op een manier waaraan jij kon merken dat jij ertoe deed; ze sloegen geen acht op je essentiële waarde. En omdat je waarde niet werd gezien of erkend, of misschien zelfs werd aangevallen of tegen gewerkt, raakte je afgesneden van dat deel van jou, en wat er dan overblijft is een gat, een tekortkoming.
Als we later met iemand een diepe relatie hebben,
hoe dieper die is, des te vaker zal dit voorkomen - vullen we die gaten met de andere persoon. Een aantal van onze gaten worden gevuld met datgene wat we van die ander denken te krijgen. We voelen ons op prijs gesteld omdat die persoon ons waardeert, en dat vult onze gaten. We zijn ons er niet van bewust dat wij ze vullen me de waardering van een ander; we voelen ons gewoon vol als we bij hem zijn; we voelen ons waardevol. Dus als ik bij die persoon ben, heb ik echt het gevoel dat ik iets waard ben, maar onbewust voel ik dat de andere persoon mijn waarde heeft.
De ander zorgt er niet alleen voor dat ik me waardevol voel,
maar wat die persoon mij ook geeft: het maakt deel uit van mij, het is een stuk van de volheid die ik ervaar.
Dus onbewust beschouw ik dat deel van de ander dat mij me waardevol doet voelen niet als iets dat los staat van mij; ik beschouw het als een deel van mij, als de vulling van dit gat. Ik wéét niet dat er een gat zit, ik weet alleen de volheid. Als de ander overlijdt of als de relatie wordt beëindigd, heb ik niet het gevoel dat ik die persoon verlies, ik heb het gevoel datgene te verliezen wat het gat vulde. Dus het verlies van een persoon wordt niet ervaren als een verlies van een ander, maar als een verlies van jezelf, want onbewust beschouwde je die persoon als de “vervulling” van een deel van jou.
Op die manier is hij of zij een deel van je geworden,
zodat je in het verlies van die persoon het verlies van een deel van jezelf ervaart, en vandaar dat je een gat voelt. Daarom is het zo pijnlijk. Het voelt alsof er in je gesneden wordt en er iets uit je wordt weggenomen. Dat is de ware aard van de wond en de pijn: de pijn van het verlies. Soms heb je het gevoel alsof je je hart bent kwijtgeraakt; dan weer heb je het gevoel dat je je zekerheid kwijt bent, je kracht, je wil; wat die persoon ook voor je vervulde. Soms geeft die persoon je wilskracht, kracht, steun, liefde of waardering.
Dus als je een dierbare persoon verliest,
voel je het gat in jou dat de andere persoon vulde.
Dat is een van de dingen die mensen bedoelen als ze zeggen:
“ Wij passen bij elkaar. Een ieder past in de gaten van de ander” !
( Uit: Diamond Heart - Elements of the Real in Man - Book 1 )
Terug naar Nieuws
